In de aangename namiddag van 17 september 2023 was het weer tijd voor een boeiende whiskyproeverij. Deze keer stond de Kilchoman farm distillery centraal. Kilchoman, gelegen op het iconische eiland Islay, staat bekend om zijn toewijding om het gehele productieproces ter plaatse op de boerderij uit te willen voeren: “from barley to bottle”.
We hadden het genoegen om deze zeven van hun recente bottelingen te proeven:
Op een stralende zondagnamiddag eind mei zaten enkele whiskyliefhebbers opnieuw samen voor een WWC Tasting. Deze keer betrof het de ‘Get Ready Tasting’. Wat heeft Get Ready, Vlaanderens bekendste boysband, met whisky te maken horen we je denken. Niets, maar het muzikaal collectief had een Glenn in de groep. Laat dat onze segway zijn. We serveerden enkel whisky’s met een ‘glen’ in de naam. Vanuit die insteek hadden we opties genoeg uiteraard. ‘Glen’ zou kleine, diepe vallei in de Hooglanden betekenen. Dat rivieren belangrijk zijn om whisky te maken heeft in hoofdzaak twee redenen: het voorzag in het verleden de turbines van de nodige energie om elektriciteit op te wekken en het voorzag de stokerij van een continue voorraad vers water. Het woord ‘glen’ zou overigens gelinkt zijn aan het Gealic ‘glan‘ (proper) en het Welsh ‘gleindid‘ (puur). Genoeg etymologie, dit was onze line-up:
Op zaterdagavond 4 maart 2023 was het weer zover. Deze keer kozen we voor een eerder klassiek thema: ongeturfde versus geturfde whisky. Eigenlijk zijn er twee manieren om een dergelijke tasting helder op te bouwen. In de veronderstelling dat je telkens twee whisky’s van dezelfde stokerij laat proeven kan je deze ofwel tegenover elkaar zetten of kan je eerst een reeks ongeturfde whisky serveren om daarna, in een tweede deel, alle geturfde whisky de revue te laten passeren. Wij kozen voor de laatste formule.
Op zaterdagavond 26 november 2022 hielden we een Springbank Tasting. Springbank is “hot as f*ck” in 2022, daardoor heel ook erg duur en schaars geworden, maar whisky moet gedronken worden. Daarom vonden we het een uitgelezen moment om deze distilleerderij voor de tweede keer een centrale rol te laten spelen op een tasting.
De ‘Springbank groep’ heeft, zoals u misschien weet, twee distilleerderijen onder zijn vleugels: Springbank zelf (die Longrow, Springbank en Hazelburn stookt) en Glengyle (die Kilkerran stookt). Springbank werd opgericht in 1828 en is een relatief klein en particulier bedrijf waar alles van het proces op de site wordt gedaan. Dus van het mouten tot het bottelen en labelen. Dat is erg bijzonder. Springbank is gelegen in het Zuid-Westen van Schotland, op het schiereiland Kintyre, in het stadje Campbeltown. Ooit de “whisky capital” van de wereld.
Het was, volgens de website van Springbank zelf, de Mitchell familie die zich al rond 1660 settelden in de stad. In Campbeltown is er overigens ook nog Glen Scotia, maar die distilleerderij staat op zichzelf.
De focus van de tasting lag op Springbank en Longrow, Hazelburn passeerde dit maal niet de revue.
We zaten goed vol: om en bij de 30 deelnemers. Wat hebben ze allemaal genoten van de sfeer maar uiteraard ook van line-up. Ook wij, het bestuur, haalden ons hartje weer op! Het is telkens heerlijk thuiskomen bij Springbank. Vele flessen zaten al enkele jaren in onze stock. We hebben gewacht op het juiste moment om ze boven te halen.
De top 3 volgens de groep bestond uit:
Springbank 17y Sherry Wood (57 punten)
Longrow Sauternes 10y for The Nectar (52 punten)
Springbank Local Barley 10y (26 punten)
Geniet, zoals steeds, nog even mee van wat sfeerbeelden hieronder.
Op zaterdag 17 september 2022 was het opnieuw zover: een WWC tasting. En wat voor één! We hadden voor het eerst een gast uit eigen rangen. In het verleden hadden we al eens sprekers te gast maar dat waren bierbrouwers. Nu dus iemand uit de whiskywereld. Niemand minder dan Bert Bruyneel, wat ons betreft de meest flamboyante en grappigste Belgische onafhankelijke bottelaar.
Bert is sinds 2011 professioneel met whisky bezig. Naast zijn whisky onder de naam Asta Morris ontwikkelde hij nog No Ordinary Gin!, een gin op ex-Asta Morris whiskyvaten. Er is ondertussen ook rum onder de namen Maman Brigitte, de Tipsy Turtle en Rasta Morris op de markt. Meer recent ook cognac, armagnac en calvados onder de naam Asta Maurice. Wie weet wat de toekomst nog brengt!
Er namen zo’n 25 mensen deel aan de tasting. De eigenlijke proeverij was een aaneenrijging van grappen, maar ook anekdotes die Bert doorheen de jaren heeft meegemaakt. Het ging niet zo heel veel om de whisky. Een ietwat andere invulling dus, maar wij konden het absoluut smaken. Om zo mogelijk nog meer sfeer te maken, was er een bingokaart voorzien. Elke deelnemer kreeg (in meer of mindere mate) een andere kaart. Daarop stonden typische uitspraken van Bert: “Wordt dat hier opgenomen” of “De chat ontploft” (Bert haat online tastings), “Puit” (kikker), “Leeftijd”, “Die woar is” en ga zo maar door. Mocht u het principe van een bingo niet (meer) kennen: de eerste die een rij of kolom met woorden omcirkelde omdat Bert die woorden exact had gezegd riep ‘Bingo!’ en was gewonnen. Dat duurde grofweg 15 minuten, maar ging uiteindelijk de hele tasting mee. Merci Meug voor het idee en Birger Vanhonsebrouck om te drukken!
Onze originele line-up kende onderweg wat veranderingen. Zo gaat dat soms als het leuk is 😉
Het was een wisselvallige dag zondag 19 juni 2022. Ook de temperatuur was een stuk lager dan de dag daarvoor. Desalniettemin maakten we er een warme dag van. Aan de basis lagen drie zaken: de vurige gloed van een BBQ, de hotsauces waar velen zich aan hebben mispakt en (h)eerlijke rum!
Het was ondertussen twee jaar geleden dat we de eerste editie van onze Rum & BBQ Tasting hadden. We keken er erg naar uit en onze deelnemers ook uiteraard. We gaven carte blanche aan één van de bestuursleden, Maarten. Het is een understatement om te zeggen dat we er erg gerust in waren. Rum is ‘his thing’. De rest van het bestuur schoof bij aan tafel. Iets wat we niet gewoon zijn, maar lang hebben we ons niet oncomfortabel gevoeld!
We vingen aan met Rum Punch. Zoet, zuur, heel klein bittertje, kruidigheid, … Lekkere klassieker. Daarna aten we. Om de smaak van BBQ-vlees en hotsauce wat weg te spoelen startten we met een Plantation XO, een rum om het 20-jarig jubileum van Alexandre Gabriel als Master Blender te eren. Zoet en heel toegankelijk. Mooie opener. Daarna kregen we een lepel suiker en A-grade molasse van Jamaica (Worthy Park) aangeboden. Wat een smaaksensatie. Veel geconcerteerde anijs in die molasse.
Onder de deskundige uitleg van Maarten passeerde wat geschiedenis omtrent rum, weetjes over het stoken en wat meer technische informatie omtrent fermentatie en volatiele (rest)deeltjes (lees: hoge en lage esters). Allemaal onder een sfeer van gemoedelijkheid en veel grappenmakerij.
Veel Jamaica en esters dus. Een bijzonder profiel: tropisch (over)rijp fruit, verbrande plastics, solventen. Op het eind lagen de meningen uiteen. De top 3 zag er als volgt uit:
1. Sample Eleven/Dram Mor Foursquare/Plantation 2007 Clarendon (14 punten)
Op 26 maart 2022 werd onze tastingroom te Gistel opnieuw bevolkt door whiskyliefhebbers. Wat was dat lang geleden! Deze keer zaten er ook wat mensen tussen die niet zo bekend zijn met whisky, maar wel heel wat kennis en ervaring hebben met bier. Deze tasting had immers als thema bier en whisky, blended malt om precies te zijn. Bier en whisky is een combinatie die WWC wel weet te pruimen. De tweede editie van deze ‘pairingtasting’ werd mee in goede banen geleid door de Bijen Brouwerij uit Snaaskerke en de Bére Brouwers uit Gistel. Wat stond er op het menu hoor ik u denken. Bij deze:
Een dertigtal mensen namen deel aan onze tasting voor het goede doel op 14 december 2019 (nota bene de 35ste verjaardag van onze voorzitter, Giovanni)! Een goed gevulde tastingroom dus. Principe was hetzelfde aan dat van vorig jaar: er stonden vier slots open om in te vullen door de deelnemers. De rest werd door de WWC aangevuld en op het eind van de avond werden de restjes geveild voor het goede doel.
Vorig jaar was ons goed doel Poverello, dit jaar zochten we het dichter bij huis. Op een promotoer (met de fiets brievenbussen vullen, je moet er je niet teveel bij voorstellen – harder labeur dan je zou denken trouwens) deze zomer in hartje Gistel bleven we plakken bij een man die buiten met zijn vriend aan het keuvelen was. Sociaal als we zijn maken we liever een praatje dan de gleuf van een brievenbus te vullen, als we kunnen kiezen tenminste. Al vlug kwam onze jaarkalender ter sprake en kwamen we uit –met een pint in de hand ondertussen- op de charity tasting. De man sprak van De Nesteling, een organisatie uit De Haan die zich inzet voor kinderen met een beperking. Er zouden twee kinderen uit Gistel bij betrokken zijn. Meteen zagen we een opportuniteit om onze goede-doel-tasting aan deze organisatie te wijden. En zo geschiedde…
Naast een proevertje van brouwer Bart bestond onze line-up deze keer uit:
Een extra woordje van dank aan iedereen die een fles heeft ingebracht. Daardoor werd de tasting niet alleen uitgebreider dan anders, maar ook erg gevarieerd.
Na een kleine inleiding, waar ook Ingmar Lebbe van Nesteling vzw het woord nam, vingen we aan met een oudere dram, Balvenie 10y Founders Reserve. Een relatief dure fles tegenwoordig. Als eerste dram was dit mooi, zonder meer. Daarna volgde een onafhankelijke 11 jaar oude Glenlivet (first fill sherry). No nonsense malt dit. Recht door zee en heel erg mooie prijs-kwaliteit. In deze lijn volgde Paul John Bold. Een Indische whisky. Voor velen de eerste keer dat ze een Indische whisky dronken. Paul John wordt gemaakt aan de tropische kust van Goa, aan de westkant van India. Hun whisky verscheen voor het eerst in 2012. Voor deze whisky werd turf uit Islay gebruikt.
WWC is fan van Campbeltown, dat hoeven we stilletjes aan niet meer te herhalen. Onze volgende whisky was een Kilkerran 12 jaar. Van de Glengyle stokerij, één van de drie stokerijen op het eiland. Alles wat Kilkerran te bieden heeft zit in dit glas. Heel consistent, toegankelijk en herkenbaar allemaal. Dat leer, ziltig en romig zuurtje, heerlijk ….
Na de pauze startten we met een pittige Tullibardine, gevolgd door een Arran die mooi aansluit op het thema van de tasting. Een private, bourbon quarter cask geselecteerd door oprichter James MacTaggert in samenwerking met Jan Vissers, de Belgische Ambassadeur van Arran. Dit om de “Ride to Arran” (een fietstrip van Zammel naar Lochranza, goed voor zo’n 800km) van 21 tot 28 juni 2019 te vieren. Een toer georganiseerd ten voordele van To Walk Again. Van elke verkochte fles ging 5 euro naar dit goed doel. Heerlijke dram…
Met fles nummer zeven gingen we opnieuw de hoogte in, althans wat sommige WWC’ers betreft. Wat een heerlijke Laddie: gras, kaas, aardbeien. Dit is waarom wij fan zijn van Bruichladdich. Een botteling door The Wee Dram, een onafhankelijke bottelaar uit de UK, om de geboorte van hun dochter Jade te vieren.
De volgende was een Kilchoman, één van de 9 stokerijen op Islay. Wat Kilchoman zo memorabel maakt heeft met veel zaken te maken. Om hier maar één iets te noemen, de fermentatie. Die duurt dubbel zo lang (85 uur!) dan de standaard in de industrie. De STR Cask is de tweede van twee expressies uitgebracht in de lente van 2019. Het is 7 jaar oude whisky. Zo’n 43 vaten werden in 2012 afgevuld en hier kwamen 14,500 flessen uit voort op 50%. Niet bijgekleurd of gefilterd, uiteraard! STR staat voor Shaving (schaven), Toasting (roosteren) en Re-charring (verkolen). Eerst worden de uiteinden van verse rode wijn hogheads (225-250 liters) verwijderd. Daarna wordt de binnenkant wat geschaafd, zodat in rode wijn gedrenkt hout en vers hout bloot komen te liggen. Deze binnenlaag wordt geroosterd via een vuur met enkel eiksnippers van gebruikte staven, om het verse hout te karameliseren. Daarna wordt de binnenkant van het vat verkoold. Het resultaat is een milde rode wijn invloed. Wat een fantastische dram!
De voorlaatste fles was een Longrow, maar niet zomaar een Longrow. Een single cask op verse sauternes hogsheads gebotteld door The Nectar, een Belgische onafhankelijke bottelaar van (sterke) dranken. Sauternes, mocht u het niet meteen weten, is een zoete witte (dessert)wijn uit Bordeaux regio.
De laatste fles, niet officieel in de line-up, was een Bowmore uit de Blackadder Raw Cask reeks.
Dit was de uiteindelijk top 3-score van de groep:
Kilchoman STR Cask (48 punten)
Longrow Sauternes (24 punten)
Arran “To Walk Again” (23 punten)
De Arran werd trouwens op de voet gevolgd door de Bruichladdich (22 punten). We sloten af met verse tomatensoep (dank aan onze secretaris, Bas) en een boterham met ham en kaas. Daarna werden de restjes van de flessen geveild en met succes: er werd heel wat geld geboden.
Na wat rekenwerk komen we uit op een totaal resultaat van €1020 die Wicked Whisky Compagnie kan schenken aan Nesteling vzw!!! Een prachtig resultaat, waar we heel trots op zijn.
Ons volgende event is het whiskycafé op 12 januari! Schrijf je in via info@wickedwhiskycompagnie.be en krijg wat jetons gratis.
Op naar een nieuw werkjaar! We zullen ook in 2020 voor een lekker, leerrijk en vooral leutig programma zorgen. Houd onze website, sociale media en uw mailbox in de gaten!
Eind vorig jaar al kwam het idee om eens een bier en whisky pairing te proberen. Na een paar avonden studiewerk met Zille van de Zille Zuipers stelden we volgende combinaties voor aan onze deelnemers:
Bij de samenstelling hebben we ons voornamelijk laten leiden door de bieren. Zille kwam op de proppen met 2 krachtige donkere bieren die daarna werden aangevuld met een klassieke blonde tripel (de Keyte) en een erg hoppige Thouroutenaere. Op die manier had de tasting een mooie balans alsook opbouw en zat er qua bier voor elk wat wils in.
Tijdens de eerste helft van de tasting hadden we twee combo’s van bourbon matured whisky met een blond bier. Toch waren beide zeer verschillend, de Keyte-Elgin versterkte de fruitigheid van de whisky en gaf het een zeer plezante vettigheid, wat mooi contrasteerde met de Keyte. Bij de Thouroutenaere-Highland Park was het effect helemaal anders: complementariteit -niet het contrast- was hier de verdienste.
In de tweede helft belandden we bij de zwaardere zwarte bieren met meer excentrieke smaken. You love it or you hate it.
Zillateur was ons eerste “zwartje”, een Zilleghemse Uitgebrande Pikante Tripel met veel speciale kantjes. Aan het oppervlak doet dit bier erg denken aan een stout, maar het heeft ook zeer felle invloeden van eik en een heerlijk verrassende pikante toets in de finish. Strong stuff! Om dit te counteren hadden de hulp ingeroepen van de nieuwe GlenDronach 15, die met zijn zoete Oloroso en PX rijping de perfecte match bleek te zijn voor dit bier.
Afsluiten deden we met het meest eigenaardige bier van de line-up: de “Black Cauldron Spit, Pestilence – The 2nd Horsemen”. Een oysterstout waarbij er oesters meegekookt zijn in de wort. Dit geeft de stout, die trouwens ook al enkele jaren op fles in de kelder van Zille ligt, een zeer maritiem kantje .
Hierbij hadden we een pairing voorzien met een Springbank 12 CS. Wij, de organisatie, vonden dat het stevige Springbank karakter met sherry en een beetje rook een zeer mooie aanvulling was op de excentrieke kanten van deze stout. Helaas waren de meningen hierover verdeeld. Het bier als de whisky op zichzelf scoorden echter zeer hoog.
Zoals gewoonlijk was het wederom een erg gezellige tasting met veel smaken, geuren, geleuter en gelach. Daarom nogmaals bedankt aan iedereen die aanwezig was. We zijn een toffe bende en zien alvast uit naar de volgende.
We begonnen met een cocktail: Doorly’s 12y met Erasmus Bond “Dry Ginger”. We werken graag met deze veelzijdige tonic. We voegden er vroeger ook al Ardbeg Ten aan toe, wat ook een erg lekkere combo is. Daarna volgde de barbecue. Een bestuurslid voegde net voor de aanvang van de tasting een rum toe “om te tong nat te maken”: Maman Brigitte. Een fles van onze vriend Bert Bruyneel, de bezieler van Asta Morris (en recenter Rasta Morris, het rumbroertje van Asta Morris). Een straight forward blended rum van 43%. Een mix van Barbados (8yo), Dominicaanse (5yo) en Jamaicaanse (3yo) rum.
We gaan in deze review niet dieper in op de theorie rond rum, onthoud één regel: in rum zijn er geen regels. Dat maakt de drank boeiend, maar ook een beetje verwarrend want het is allemaal moeilijker grijpbaar in vergelijking met whisky. Geen equivalent van de Schotse Whisky Associatie hier. Enkel opportuniteiten voor de creatieve durvers enerzijds en de sluwe opsmukkers anderzijds. Tussen deze twee werelden ligt een oceaan aan expressies waar het kaf soms moeilijk te scheiden is van het koren. Of liever het suikerrietsap van de molasses. Onder deskundige begeleiding van het bestuur, en in het bijzonder onze rumfreak Maarten, werden de deelnemers meegenomen in de wereld van hoofdzakelijk pot still rum en funky juice. De Plantation Xaymaca was daar het eerste voorbeeld van. Een fles die verwijst naar enerzijds de benaming gegeven aan Jamaica door zijn bewoners, de Arawaks, voor de Spanjaarden arriveerden en anderzijds de intense smaak van overrijpe banaan en geflambeerde ananas, kenmerkend voor deze stijl van rum. Een eerste kennismaking met esters, verantwoordelijk voor de typische fruitigheid. 100% Jamaican pot still dit, een combinatie van Clarendon en Long Pond.
Nu we het toch over Jamaica en rum hebben: Rum en Reggae van Hans Offringa is een leuk boekje om te lezen in dit verband.
Wat volgde: één van de meest hippe rumstokerijen van het moment, Foursquare uit Barbados. Een single blended rum bestaande uit een rijping van 3 jaar op ex-bourbon en daarna een rijping van 7 jaar op ex-sherry vaten. 10 jaar oud, 46%, mix van pot en kolomdistillatie. Lekker maar bewust volledig anders dan de Xaymaca. Met de Panama rum van Cadenhead’s voegden we daar een derde variatie van smaak en geur aan toe. Een botteling uit 2017, voor de viering van hun 175 jarig bestaan. Als je dat koperen vierkantje op een Cadenhead’s ziet fonkelen, weet je dat het goed zit. Cadenhead’s kennen we vooral van whisky maar ze bottelen ook cognac, gin en dus ook rum. Bij de WWC zijn we, zoals u misschien wel weet, grote fan. Dat ze ook hun andere spirits kennen bewijzen ze met deze green label. We hoorden niemand mopperen toen we dat wereldkundig maakten. Net voor de pauze schuurden we even aan bij een 4 jaar oude Fijiaan (48%), deels tropisch en deels continentaal gerijpt. Ester-alert! Veel lijm ook. De eerste woooow’s weerklonken. Mooie persoonlijkheid deze rum en een absolute aanrader wat de WWC betreft. Oké, een hate it or you love it label, maar echt een bang for your buck.
Na de pauze volgde Smith & Cross, een standaard in de mixing traditie maar best lekker puur. Enorm goede value for money. Navy Strength, wat wil zeggen: 57% alcohol! Heftig, maar ongetwijfeld Jamaicaans! 100% Pot still en een combinatie van Plummer en Wedderburn. Los van de historische schets wordt er met deze naamtypering tegenwoordig voornamelijk een markering van het ester-niveau aangeduid, geen keteltypes of iets dergelijk. De Xaymaca bijvoorbeeld staat ook te boek als een Plummer, typisch 150-200 gr esters per hl pure alcohol, maar we gingen niet theoretisch worden! Via deze link vind je een informatieve achtergrondtekst omtrent deze topic.
En dan nog een Cadenhead’s. Onze oprechte excuses. Je zou de fles laten staan op het schap in een winkel, maar vergis je niet: dit is het ontdekken waard! De inhoud is mooi (en die kleur …). We gingen naar boven qua intensiteit van de smaakervaring. Dit is, wat ons betreft, een rum voor whiskydrinkers. De brug met een sigaar was niet ver meer.
En dan: de twee laatste. Sommigen onder ons begonnen ondertussen al wat te verbranden en zochten de schaduw op, anderen lagen wijdbeens te genieten. De sfeer zat er goed in! We hadden natuurlijk ook al wel wat drams achter te kiezen. Er werd luidkeels gelachen en de gekende spontaniteit tijdens de voorstelling van flessen onder de bestuursleden scheerde hoge toppen. We hoorden iemand mompelen: “Daar kom je toch ook voor hé, die verhalen en grappen.”
Een tweede Foursquare was onze voorlaatste dram. Ex bourbon, ex-madeira, deze keer. Ook hier 3 jaar gevolgd door 7 jaar rijping. 10 jaar oud, 56%, pot en kolomdistillatie. 1 van 2000 flessen. Rum zoals wij er bij de WWC van houden: vol van smaak! Deze, maar ook andere in de line-up, is de reden waarom we een rumtasting hebben gehouden. Als laatste volgde nog een Jamaicaan, gedestilleerd in Worthy Park. Ja man! Deze tweede versie in de line-up van de Transcontinental Rum Line, gedistribueerd door La Maison Du Whisky in Parijs, kende 4 jaar tropische rijping en 1 jaar continentale. Great stuff en mooi geprijsd! WWC approved!
Uiteindelijk won Foursquare Criterion, gevolgd door TCRL Jamaica WP 2012 en Cadenhead’s Classic Rum. Afsluitend stelde iemand zich de vraag waarom er in whisky zo weinig over esters gesproken wordt? Iemand? Laat het ons weten, bijvoorbeeld via de commentsectie.
